Z serca dziękujemy wszystkim, którzy przyczynili się do realizacji tego wydarzenia –
wolontariuszom za ich ogromną, bezinteresowną pracę,
darczyńcom za każdy gest wsparcia,
oraz uczestnikom, bez których ten rajd nie miałby sensu.

To dzięki Wam udało się stworzyć coś naprawdę wyjątkowego.
Wierzymy, że to dopiero początek – przed nami kolejne wspólne inicjatywy, kolejne kilometry dobra do przebycia razem.

Nie chodzi tylko o rowery, pogodę czy miejsce. Chodzi o ludzi. O atmosferę, jaką razem tworzymy – pełną życzliwości, uważności i zrozumienia. O przekaz, jaki dorośli dają dzieciom poprzez codzienne małe gesty. O to, by każde dziecko czuło, że jest ważne, kochane i ma swoje miejsce na świecie.

Zmęczeni, ale szczęśliwi, wracamy z Rowów z głowami pełnymi wspomnień i sercami napełnionymi wdzięcznością.

Warto było.
I już nie możemy się doczekać kolejnego wspólnego wyjazdu!

__

Jeśli chcesz mieć udział w naszych działaniach – możesz nas wesprzeć darowizną.
Każdy gest ma znaczenie.
 

Dziękujemy, że jesteście z nami!

Z rowerowym pozdrowieniem
Zespół Fundacji Dobrowskaz

Dzięki Waszemu wsparciu udało się nam zakupić Stodołę  w miejscowości Łękinia koło Miastka. Działka ma powierzchnię 4.400 m2, stodoła o powierzchni zabudowy 179 m2. Lokalizacja nie jest przypadkowa i związana jest zarówno z samym położeniem w pobliżu jeziora jak i bliskim sąsiedztwem Chrześcijańskiej Misji Społecznej “Teen Challenge”. 

Stodoła to nowe miejsce, które ma się stać azylem dla wszystkich. W pierwszym etapie stanie się wakacyjną bazą dla dzieci i młodzieży, gdzie dobrze będzie można spędzić czas. Będzie alternatywą dla tych którzy wakacje będą chcieli spędzić z przyjaciółmi robiąc coś kreatywnego, a często nie mają możliwości finansowych by gdzieś wyjechać.

Podróż tysiąca mil rozpoczyna się od jednego kroku.

Konfucjusz

Naszym założeniem jest by Stodoła tak jak i Miejsce było bezpłatne dla potrzebujących. Wierzymy również, że znajdą się osoby które pozwolą nam sfinansować naszą działalność.

W dalszym planie jest stworzenie ośrodka terapii uzależnień dla dzieci i młodzieży. Nie tylko alkohol i narkotyki uzależniają w dzisiejszych czasach. Internet, gry i wiele innych rzeczy uzależnia my natomiast znamy Tego który uwalnia i tym chcemy się dzielić.

Działamy w oparciu o zasady biblijne i staramy się postępować zgodnie z nimi. Nie jesteśmy organizacją kościelną, to Bóg wyznacza nasz cel i określa kierunek naszych działań.

Stodoła wymaga remontu i sporego wkładu finansowego, ale w podobnym stanie były pomieszczenia w Słupsku gdzie powstało Miejsce - pracownia. Dziś ta przestrzeń jest wyremontowana, ciepła i nowoczesna i co najważniejsze mieści w sobie dużo dobra.

Ufamy, że i tym razem uda się nam z Waszą pomocą zrealizować projekt.

Razem możemy zmienić życie wielu młodych ludzi. Stwórzmy dla nich dobre miejsce w Stodole - przepełnione dobrocią i otwarte na ich potrzeby. Miejsce łączące pokolenia i budujące relacje.

Zainteresowanych wsparciem rzeczowym lub osobowym proszę o kontakt:

miejsce@dobrowskaz.pl

Można również przekazywać środki finansowe na dedykowany rachunek:

Numer rachunku odbiorcy: 79 1090 2763 0000 0001 4760 9239

Nazwa odbiorcy: FUNDACJA DOBROWSKAZ

Nazwa banku: Santander Bank Polska S.A.

Kod BIC (Swift) banku: WBKPPLPP

Fundacja DOBROWSKAZ

ul. Tramwajowa 5/26

76-200 Słupsk

NIP: 8393189434

Więcej informacji na stronie:
http://antymina.pl

Czas spotkania to 100 min. (2 godz.lekcyjne wraz z przerwą)

Ogólny program spotkania:
1.Rozpoczęcie, wstęp i prezentacja wykonawców.
2.Pierwsza część merytoryczna.
3.Prezentacja muzyczna.
4.Druga część – historie ludzi wysterowanych na „minę”.
5.Prezentacja muzyczna rap – freestyle.
6.Pytania i odpowiedzi, rozmowy z uczestnikami.

Jeżeli jesteście zainteresowani prosimy o kontakt.

Fundacja DOBROWSKAZ
ul. Tramwajowa 5/26
76-200 Słupsk
e-mail: fundacja@dobrowskaz.pl
tel. +48 597276132

Cóż, kolejne dni ciągnęły za sobą wstyd obandażowanych rąk. Coraz częściej, stając przed lustrem z obrzydzeniem zadawałem sobie pytanie, „Kim ty jesteś?” W takim czasie mojego życia – pojawiła się pewna dziewczyna, która często rozmawiała ze mną i opowiadając o Bogu mówiła, że Jezus mnie kocha, zawołaj do Boga a on wszystko naprawi. O nic nie będziesz musiał się już martwić. On ma dla Ciebie więcej niż jesteś sobie w stanie wyobrazić tylko mu zaufaj. Słuchałem jej jak jakiejś wariatki opowiadającej mi o czarach.

Było dla mnie niemożliwym i fascynującym zarazem to, że wielki Bóg nawet, jeśli istnieje miał by się zainteresować takim żałosnym kimś jak ja. Zupełnie niespodziewanie w trakcie któregoś wieczoru, podczas kolejnej takiej rozmowy ta znajoma zapytała mnie czy chcę się z nią pomodlić.

Pomyślałem sobie, że piwa i modlitwy nigdy nie odmawiam. Po krótkiej, bardzo dziwnej modlitwie, pełnej niezrozumiałych słów zapytała mnie czy chcę „teraz” powierzyć swoje życie Jezusowi Chrystusowi. Zgodziłem się. Modliliśmy się i w tej modlitwie wyznałem Bogu, że chcę, aby Pan Jezus poprowadził moje życie. Po czym odprowadziłem ją do domu.

Gdy obudziłem się następnego dnia rano, poczułem radość, jakiej nigdy dotąd nie doświadczyłem. Wprost nie da się jej opisać słowami. Było to coś takiego jak dziecko rozpakowujące prezenty urodzinowe, lecz to, co ogarniało moje serce było o wiele potężniejsze. Czułem, że już nie jestem sam, że już wszystko będzie dobrze.

Wychodząc z domu czułem otaczające mnie życie. Pierwszy raz z zafascynowaniem dostrzegłem pąki na drzewach przebijające się przez resztki topniejącego śniegu. Jeszcze tego samego dnia wylałem cały alkohol, jaki zalegał w moim mieszkaniu. Już nie był i nie jest mi potrzebny.

Zacząłem uczęszczać do kościoła. Minął jakiś czas od tego wydarzenia, może ponad pół roku i … Poznałem szczególną dziewczynę, o jakiej nawet nie śniłem w najśmielszych snach. Bardzo szybko zakochaliśmy się w sobie i pobraliśmy się. Obecnie jesteśmy szczęśliwymi rodzicami syna, małego Mieszka.

Teraz mam oparcie w Bogu. On jest ze mną, z Nami w każdym momencie naszego życia. Ze starego życia nie zostały nawet blizny na rękach.

Nareszcie jestem szczęśliwym człowiekiem i wiem, że nie mogło spotkać mnie nic lepszego niż życie w zaufaniu do Jezusa Chrystusa. On jest w stanie rozwiązać każdy dylemat i wyciągnąć z najgłębszego Dołu

Zacząłem także angażować się w życie zboru, między innymi współpracuję z dziećmi w grupie muzycznej, której rolą jest granie i śpiewanie, aby uwielbiać Jezusa Chrystusa.

Kamil

Zajęło mi jeszcze kilka lat zanim zrozumiałem, że tak jak nie stanę się samolotem siedząc na lotnisku, tak nie stanę się chrześcijaninem siedząc w kościele. Wiedziałem już, że moje życie nie wygląda najlepiej. Przełomem w moim życiu był jeden z obozowych wieczorów kiedy opowiedziana została historia o afrykańskim plemieniu, w którym ktoś kradł kurczaki. Król tego plemienia powiedział, że jak złapią złodzieja to dostanie on 100 batów. W zasadzie równało się to śmierci. Kilka dni potem złapano złodzieja i… szok, złodziejem okazała się matka króla. Wszyscy myśleli, ze król zmieni rozkaz, jednak on powiedział, że kara musi być poniesiona. Kochał bardzo matkę więc podszedł do niej, objął ramionami i powiedział: „teraz możecie bić”.

Dotarło do mnie to co wiedziałem od dziecka, że zapłatą za grzech jest śmierć. Wtedy mną zatrzęsło. Wiedziałem, że moje życie to jeden wielki grzech i czeka mnie jedna kara. Bóg jest jednak wspaniały bardzo mnie kocha i dał swojego syna, by on objął mnie swoimi ramionami i poniósł za moje grzechy karę. Dał mi możliwość życia z Nim.

Od tego dnia moje życie z zewnątrz nie zmieniło się. Dla tych, którzy mnie znali byłem taki sam, jednak w środku byłem kimś innym. Już nie grałem przedstawienia, ściągnąłem maskę i to co wcześniej udawałem teraz było moim życiem. Nie znikły problemy ale łatwiej je teraz rozwiązywać. Jest ktoś kto zawsze pomaga.

Ten fragment dopisuje po kolejnych latach życia z Bogiem, jeszcze wielokrotnie próbowałem żyć po swojemu. Za każdym razem efekt był opłakany a ja kolejny raz przekonywałem się, że sam nie radzę sobie. Problemy przerastają mnie a popełnione błędy dobijają się na całej rodzinie. Mam już.100% pewności, że to Bóg jest sensem mojego życia i tylko z jego woli jestem tu i teraz. Każdego dnia z Bożą pomocą rozwiązuję kolejne problemy. Z jego łaski mogę się cieszyć każdym kolejnym dniem otrzymanym w prezencie. Moje życie chcę poświęcić dla Niego bez kompromisów i moich racji.

Dziś mam żonę i trzech synów i nie żałuję żadnego dnia który przeżyłem z Bogiem. Należę również do Chrześcijańskiego Klubu Motocyklowego BOANERGES.

Korneliusz „KOREK” Żegunia

Wierzę, że od dnia narodzin aż do końca naszej egzystencji w tej doczesności – nasze życie nie jest bezcelowe i nie ma na celu tylko „zaludnianie ziemi” – ma inny swój cel, znaczenie, wartość samą w sobie. I choć podlegamy żywiołom, to nie jesteśmy pozostawieni na ich pastwę.

Od zawsze, gdzieś we mnie kołatały się tytułowe sentencje. Z różnym nasileniem na różnych etapach życia. Dziś patrzę na to z perspektywy lat, trudów i doświadczeń życia. Odkrywam wciąż na nowo siebie w poszukiwaniu nieskażonego dobra, nieskończonej Miłości. Nie zawsze było swobodnie – przeszedłem różne miejsca począwszy od domu dziecka, adopcję, poprawczak, więzienia, alkoholizm, rozbicie rodziny aż doszedłem do … jedynego Dobra, właściwej Miłości, absolutu Prawdy. Okazało się, że Prawdą jest Jezus a wszystko inne to tylko komentarze. Poznanie (osobista relacja) z Jezusem Chrystusem wyzwala.

Wychowałem się w tradycyjnie religijnej rodzinie, lecz będąc ministrantem natknąłem się na Pismo Święte, jednakże jego treść wtedy nie przyniosła mi uwolnienia – bardziej to ja wykorzystałem to po swojemu. Miraż pomiędzy religią, ludźmi a biblią uznałem za wystarczający powód, aby „po swojemu żyć” i nie chcąc wiedzieć o tym staczać się.

Gdy już doszedłem do dna, z którego już niema, gdzie spaść – dno własnego zapitego, bezradnego JA. Gdzie odnalazła mnie moja świadomość, że wszystko wymknęło się z pod mojej kontroli – nie mogłem nad niczym zapanować a już wogóle nad sobą. Zrujnowane wszystko dookoła mnie… Przypomniałem sobie, to było jak „rzut na taśmę” – Boże, jeżeli jesteś to pomóż mi!

Nie było cudownego wydarzenia, nie było fanfarów, nikt nie bił brawa, ale jak mówi biblia całe niebo radowało się. Bóg pomógł, nie zawiódł! Jego nieskończona Miłość sprawiła, że wyszedłem z alkoholizmu, moja żona wraz córką powróciła do mnie i spróbowała zaufać ponownie.

Gdzieś w między czasie pojawili się ludzie, którzy wskazali na Jezusa „sprawcę i dokończyciela naszej wiary”. Pozwalając sobie na zaufanie do Niego doświadczyłem Łaski przebaczenia za wszystkie zło, które popełniłem – doświadczyłem Dobra w jego istocie. Biblia przestała być już tylko kondensatem dobrych treści – stała się Słowem Bożym objawianym przez Ducha Świętego. W prawdzie i tu dosięgła mnie ręka ludzkiej sprawiedliwości. W to nowe życie wniosłem zaległy wyrok do odbycia. Jednakże Dobry Bóg kolejny raz okazał swoją dobroć. Nie zaparłem się Jezusa, nie zawstydziłem się i trafiłem do więzienia. W trakcie odbywania tego wyroku (tylko Dobroć Boża mogła to wyreżyserować) poznałem swojego biologicznego Brata, poprzez Niego poznałem całą resztę swojej rodziny. A gdy mój Brat Sławek poznał Dobro w Jezusie i uwierzył Jemu, nawrócił się – ja wyznałem „Panie! Już wiem, dla jakiej chwili tu przyszedłem!” W nieoczekiwany sposób otrzymałem Akt Łaski od prezydenta Lecha Wałęsy i wyszedłem przed czasem z więzienia.

To już ponad 25 lat dostaję i doświadczam wspaniałej Dobroci Bożej w Jezusie Chrystusie. Bóg w moim życiu uczynił daleko więcej niż te parę słów powyżej. Kilkanaście lat temu spisałem jak doszło do spotkania z Żywym Bogiem, – jeżeli chcesz o tym przeczytać zapraszam:

http://slupsk.misjawiezienna.pl/Misja_Wiezienna/Historie/Wpisy/2009/9/29_Boze_pomoz.html

Kalinowski Adam

Dla mnie w życiu chodzi o fundament. O pewność, oparcie i wierność w relacji. O pewność, że to co przynosi każdy dzień jest znane i rozumiane przez kogoś kto jest Mocny, przez tego który JEST. Chcę w życiu pokoju i poczucia bezpieczeństwa, koncentracji na tym ważne. A ważne są dla mnie wiara w Boga, zaufanie Jemu, budowanie Rodziny i relacji z innymi ludźmi. Chcę, aby moje życie świadczyło o Bożej miłości do ludzi.

Zawodowo jestem nauczycielką w szkole ekonomicznej. Pracuję z młodzieżą od 17 lat. Dla mnie to czas nauki i kształtowania swoich umiejętności w przekazywaniu wiedzy, ale także czas hartowania mojej osobowości i budowania własnego wizerunku. Polska szkoła to takie miejsce, gdzie wszechobecna jest OCENA. Oceniają nauczyciele uczniów, ale też nauczyciele są oceniani przez uczniów. Czasami to tak jak teatr jednego aktora… Nie zawsze jest to łatwe, widzowie są bardzo wymagający. A tego jak oceniać polska szkoła uczy od podstawówki. Te 17 lat to ciągłe lekcje w obie strony :).

Rodzinnie jestem żoną męża Korneliusza i mamą trzech synów. Jestem zdania, że jeżeli człowiek chce zmiany w życiu i zmiany w postrzeganiu rzeczywistości, to najlepszą drogą ku temu są DZIECI. Nie można być bliżej żadnego innego człowieka niż własnych dzieci. Nie chodzi tu o fizyczność, ale o ten efekt przeniesienia własnego „ja”, o zobaczenie siebie w nich i często o weryfikację własnych rozwiązań i zastąpienie ich innymi. Bardzo lubię to uczucie, kiedy mogę zobaczyć jak mój towarzysz, myśląc na ten sam temat co ja, poszukuje i znajduje własne rozwiązanie. I wcale nie musi być ono identyczne jak moje. Tego uczucia doświadczam w domu patrząc na moje dzieci i w pracy z młodzieżą. To tak jak otwarcie drzwi przed druga osobą, wspólne rozglądanie się w przestrzeni, wspólne przekroczenie progu, a potem spoglądanie na ślady tylko po jednej parze butów.

Jestem też córką i siostrą. Moim rodzicom dziękuję za „kontrolowaną swobodę” jaką dali mi w życiu. Z perspektywy czasu widzę, że pozwalali mi na wiele, ale jednak w pewnych granicach. Tego wyważenia chcę się od nich wciąż uczyć. Siostrze życzę myśli spokojnych, poukładanych i spełnienia w byciu Mamą ;).

Pod koniec wspomnianych 80 tych lat zostałem pastorem … i mieszkałem z rodzinną (żona + drobniaki) w Domu Modlitwy (taka kapliczka z mieszkankiem ). I tam właśnie pod osłoną nocy przybył z pobliskiego psychiatryka (konkretnie z detoksu) pod okienko, młody człowiek z jakimś połykiem (żeby szybciej wyjść z więzienia połknął jakąś sprężynę).

Była noc, mówił coś o narkotykach o więzieniu, że nie ma domu.. a ja chyba nie słuchałem go ze zrozumieniem… więc ..wpuściłem do domu, pościeliłem w gościnnym i poszedłem spać. Rano przerażona żona, zorientowała się że mamy gościa śpiącego w gościnnym … No i gdy się obudził powiedział że uciekł z tego detoksu. Stwierdził, że od wielu tygodni nie mógł spać (przez ten połyk) i że dzisiaj jest w szoku bo się wyspał… Potem coś o narkotykach …Wtedy zrozumiałem, że i ja jestem przerażony, bo jakby nigdy nic wpuściłem do domu, do żony i dzieci, nieznajomego. Do tego w nocy. A on, najzwyczajniej, mógł przecież zrobić coś niedobrego…. Wtedy pomyślałem „ Bóg jest dobry” -ochronił mój dom, ale pokazał mi też trochę z życia TAKICH LUDZI. Pomyślałem – trzeba coś przecież zrobić, jakoś im pomóc. Minęło trochę czasu.

W nowym roku, w nowym wieku …

Był 2005 rok. Rozpoczęła się moja kariera w schronisku dla osób bezdomnych. Schronisko mieściło się blisko dworca Gdynia Główna. A dworzec… zaledwie 130 kilometrów od domu… I, nie wiedzieć czemu ja wiedziałem, że w tym miejscu są takie inne Owce … Ci zagubieni chłopcy z filmu o Piotrusiu Panie. I zrozumiałem, że mój Pan w przeciwieństwie do zagubionego Piotrusia … szuka tych co się zagubili!

Od tego czasu minęło 12 lat. W budynku Kościoła w Chojnicach, gdzie byłem pastorem, udało się otworzyć Hostel Readaptacji Społecznej. Oj przewinęło się, przewinęło… Będzie ponad 200 ludzi. Jakaś część z nich żyje całkowicie samodzielnie. Są też tacy, co dziś służą Bogu. Na dziś w Hostelu przebywa 12 osób. Dla niektórych to miejsce stało się domem, dla innych miejscem nowego startu … Blisko sześć lat temu jak Bóg pozwolił otworzyć schronisko w Wielu. Aktualnie mamy około 100 osób na pokładzie. Nie jest łatwo, bo i ludzie trudni i tematy trudne, nie zawsze jest dobrze…. Ale „ Bóg jest zawsze dobry”….. Ciężko mi samemu w to uwierzyć, ale czas temu jakiś poprosiłem moich chłopaków – tych pijących i tych mniej – i za darmo wyremontowali mi mieszkanie. Materiały dał ktoś inny, ale oni dali siebie, swój czas. Niektórzy z nich jeżdżą ze mną w niedzielę do kościoła. Mówią, że po nadzieję …

Moja praca polega na cieszeniu się z tego, jak się niektórym udaje wydostać „stąd do wieczności”!!!